#MOJSTUDENCKI – rok 1962

Rozpoczynamy cykl #mojstudencki przenosząc się w czasie do roku 1962 ?
 
Pierwszy Konkurs odbył się w dniach 23-25 listopada 1962 w Międzyuczelnianym Klubie Studenckim „ROTUNDA” – Półfinały – oraz w Filharmonii Krakowskiej – Finał – pod ówczesną nazwą „I Ogólnopolski Studencki Konkurs Piosenkarzy”. Pierwszymi jego laureatami byli (ex aequo) Edward Lubaszenko i Marian Kawski, drugie miejsce w konkursie zajęła Ewa Demarczyk. ?
 
Po zakończeniu Konkursu redaktor Ryszard Taedling w artykule „Krakowianie najlepsi” który ukazał się w, „Dziennik Polski” 27 XI 1962 tak pisał o wydarzeniu:
 
„Niedzielny koncert finałowy w Filharmonii zakończył I Ogólnopolski Konkurs Studenckich Piosenkarzy. (…) Cieszymy się, że krakowscy studenci odnieśli spory sukces, zdobywając dwie pierwsze nagrody.Choć Ewa Demarczyk (studentka PWST) otrzymała dopiero II nagrodę – była bez wątpienia najciekawszą indywidualnością całego konkursu. Świetne warunki głosowe, kultura (której, niestety, brakowało wielu innym wykonawcom),interesująca interpretacja – wszystko to sprawiło, że publiczność oklaskiwała ją wręcz huraganowo. Ale część braw należy się również autorom śpiewanych przez Demarczyk piosenek: pięknej „Karuzeli z madonnami” (słowa M. Białoszewskiego) i„Czemu Pan” (słowa A. Osieckiej), do których muzykę skomponował krakowianin Zygmunt Konieczny. Te dwa utwory szczególnie odbijały od poziomu innych piosenek, które, niestety, często irytowały swoimi tekstami. Śpiewano o różnych pułkownikach grających na skrzypcach, o dzikich Helkach i wróżkach Kej etc. Wszystko to oscylowało między mdłą poezją a pretensjonalną niezwykłością. W sumie I Ogólnopolski Konkurs Studenckich Piosenkarzy uznać należy za imprezę udaną. Zaprezentowano dorobek piosenkarski całego naszego środowiska studenckiego, ujawniając sporo ciekawych indywidualności. Mamy nadzieję, że o tych piosenkarzach jeszcze kiedyś usłyszymy…” ???
 
Wszystkie materiały które będziemy dla Państwa publikować pochodzą z prywatnego archiwum człowieka legendy naszego Festiwalu – Jana Poprawy.